کمپین یک میلیون امضاء برندۀ جایزۀ سیمون دو بووار

رادیو فرانسه - جایزه سیمون دو بووار دو سال است که در روز نهم ژانویه، روز سالگرد تولد این نویسندۀ بزرگ فرانسوی و نظریه پرداز دفاع از حقوق زنان، به یک شخصیت یا نهادی که در راه دفاع از حقوق زنان تلاش می کند اهدا می شود.
خانم جولیا کریستوا ، نویسنده و روانکاو معروف فرانسوی که بنیانگذار و رئیس هیأت داوران این جایزه است در گفتگویی با رادیوی ما در بارۀ جایزۀ امسال گفته است

"سیمون دو بوار دنبالۀ مبارزۀ زنان را که دو قرن است ادامه دارد در دست گرفت . سیمون دو بوار با کتابش "جنس دوم"، که شهرتی جهانی دارد، انقلابی در این جنبش بوجود آورد. هیات داوران این جایزه که حدود بیست شخصیت جهانی را در برمی گیرد و چندین زن و مرد نویسنده، جامعه شناس، فیلسوف، روزنامه نگار و سیاستمدار در آن شرکت دارند امسال خواسته اند بر این نکته انگشت بگذارند که مبارزه برای حقوق زنان تنها مسئلۀ زنان فرانسوی، اروپایی و غربی نیست بلکه زنان را در تقریباً سراسر جهان به خود جلب کرده است. سال گذشته این چایزه به تسلیمه نسرین که تحت تعقیب و آزار است داده شد.امسال ما سخت تحت تأثیر جسارت زنان ایرانی و بدیع بودن شکل مبارزه اشان قرار گرفتیم. این جنبش کار مهمی را در جهت توضیح معنا و ماهیت حقوق بشر و حقوق زنان به خود زنان انجام می دهدو آن ها را تشویق می کند که علیه تضعیقات مبارزه کنند. کمپین یک میلیون امضاء جنبش بدیع و تازه ایست چون بر محور یک زن پیشرو و مشهور شکل نگرفته است بلکه جنبش وسیع است زیرا زنانی که در آن فعال هستندبه دیدار زنان دیگر می روند، با آن ها بحث می کنند ، خانه به خانه سر می زنند و حقوق زنان را تک به تک به آن ها توضیح می دهند. از این طریق و از راه اینترنت یک شبکۀ وسیع فکری بوجود می آورند که همنوع زنی را ، از اقشار کم درآمد گرفته تا زنان مرفه، در بر می گیرد و این دقیقاً با روح کار سیمون دو بووار همخوانی دارد. ما با اهدای این جایزه می خواهیم این زنان را تشویق کنیم و علاقه ، عشق و همبستگی خود را به آنها نشان دهیم".

هم قربانی تجاوز، هم قربانی خانواده

مقامهای محلی در ولایت بامیان در مرکز افغانستان می گویند دختری که در پی تجاوز جنسی باردار شده بود، با تیغ ریش تراشی شکمش دریده و کودکش بیرون آورده شده است.این مقامها می گویند این دختر ۱۴ سال دارد و راننده ای که در ساختن ساختمان یک مکتب (مدرسه) کار می کرد، او را مورد تجاوز قرار داده بود. مسئولان بیمارستان بامیان می گویند برادر و مادر این دختر با تیغ ریش تراشی شکم این دختر را در ولسوالی یکاولنگ مورد عمل جراحی خانگی قرار دادند و کودک او را بیرون آوردند. پزشکان می گویند شکم این دختر به شدت عفونی شده و زندگی او را با خطر جدی مواجه کرده است. غلام محمد نادر، یکی از پزشکان بیمارستان بامیان گفت: "هشت روز پیش مادر و برادرش او را به گاوخانه (طویله) می برند، به زور او را می خوابانند. بدون این که داروی بیهوشی به وی بدهند، شکم او را با تیغ های ریش تراشی می درند."

آقای نادر افزود: "به گفته دختر، مادر و برادر او کودک را در گاوخانه یا جایی دیگر دفن می کنند و این دختر سه تا چهار روز را در همین حالت در خانه می ماند. پس از آن که پدرش آگاه می شود او را به بهانه سگ گزیدگی به شفاخانه (بیمارستان) می برد تا ساکنان محل از این قضیه آگاه نشوند." آقای نادر به نقل از این دختر می گوید مادر و برادرش پس از بیرون آوردن کودک از شکم او شکم او را به گونه غیرفنی با "تار و سوزن لحاف دوزی" دوختند. این پزشک بیمارستان بامیان گفت که در حال حاضر این دختر در وضعیت بد صحی قرار دارد و اگر عفونت زخم شکم او درمان نشود، با خطر مرگ روبرو می شود.

دکتر نادر گفت: "شکم او را خیلی بیرحمانه پاره کرده اند، شاید مثانه او هم سوراخ شده باشد. محلی که از سوی خانواده او جراحی شده، عفونی شده است، حالتش خوب نیست، اگر عفونت او کنترل نشود و انتشار یابد، خطر مرگ او را تهدید می کند." حبیبه سرابی، والی بامیان می گوید فردی که متهم به تجاوز است، بازداشت شده و ماموران پلیس موظف شده اند که برادر و مادر این دختر را نیز بازداشت کنند. در چند ماه اخیر موارد تجاوز جنسی به ویژه علیه کودکان در افغانستان افزایش یافته و موضوعی داغ مبدل شده است.

هفته پیش دادگاه عالی افغانستان در کابل اعلام کرد که وظایف سه قاضی را در شمال این کشور به دلیل تبرئه متهمان تجاوز به یک دختر خردسال، به حالت تعلیق درآورده اند. پیش از این نیز، حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان با اظهار نگرانی از افزایش موارد تجاوز جنسی به کودکان، از دادگاه های کشور خواسته بود که عاملان تجاوز جنسی به کودکان را به مجازات شدیدی محکوم کنند.

مسائل ناموسی در افغانستان از موارد به شدت حساسیت برانگیز است. تجاوز به دختران و زنان، تجاوز به غرور و عزت خانواده های آنان دانسته می شود. به همین دلیل خانواده های افرادی که مورد تجاوز جنسی قرار می گیرند، تلاش می کنند موضوع را به نحوی پنهان کنند. سقط جنین، فرار از خانه و مواجه شدن با سرنوشت این دختر بامیانی از گزینه های احتمالی است که در برابر دختران و زنانی که مورد تجاوز قرار می گیرند، قرار دارد. حتی بعضی از مردم می گویند در برخی موارد مرگهای مشکوک دختران و زنان در برخی از مناطق افغانستان احتمالاً ریشه در مسائل ناموسی دارد.

http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/2009/01/090107_a-bamian-rape.shtml

افزایش بی‌سابقه‌ی خشونت‌ علیه زنان در ایران

سخنگوی سابق قوه‌ی قضا‌ئیه می‌گوید که در سه سال اخیر شمار زنانی که در اثر خشونت به قتل رسیده‌اند به شدت افزایش یافته است. به گفته‌ی وی زنان و دختران در سال‌های اخیر بیشتر از هر دوره‌ای قربانی خشونت‌های خانگی شده‌اند.

حسین میرمحمد صادقی، استاد دانشگاه و سخنگوی سابق قوه‌ی قضائیه، از افزایش قتل و آزارهای جسمی دختران و زنان جوان در ایران خبر داده است. وی که روز یکشنبه، اول دی، در "نشست تخصصی بررسی تدابیر حقوقی کاهش خشونت مبتنی بر جنسیت" سخن می‌گفت، افزود، در ۳ سال اخیر شمار زیادی اجساد دخترانی به پزشکی قانونی تحویل شده‌اند که توسط بستگان یا دوستان مرد خود به قتل رسیده‌ یا مورد آزارهای شدید جسمی قرار گرفته‌اند.

گرچه میرمحمدصادقی این افزایش قتل و خشونت را عمدتاً در مورد دختران دارای "دوست خیابانی" بیان کرده، ولی درعین حال یادآور شده که این گونه خشونت‌‌ها در مورد زنان متأهل نیز به نحو قابل توجه‌ای رو به افزایش است.ه گفته‌ی سخنگوی سابق قوه‌ی قضائیه،

به آمار دقیقی از تعداد قربانیان یادشده وجود ندارد، اما شواهد و بررسی‌های کارشناسان حقوقی گویای آن است که «زنان و دختران در سال‌های اخیر بیشتر از هر دوره‌ای قربانی خشونت‌های خانگی شده‌اند.»

نقش قوانین و مقررات در تشدید خشونت‌ها

گرچه اغلب کارشناسان خشونت علیه زنان در ایران را با فرهنگ مردسالار رایج در این جامعه مرتبط می‌دانند، اما قوانین و سیاست‌گذاری‌های تبعیض‌آمیز را هم در تشدید این نوع خشونت و ناکامی تلاش‌ها برای رفع آن، به شدت تأثیرگذار می‌دانند. به بیان دیگر، قوانین و مقررات می‌توانند راه برای تحولات فرهنگی و بینشی در جامعه بگشایند یا خود سبب حفظ و تشدید مناسبات عقب‌مانده شوند. به گفته‌ی بسیاری از فعالان حقوق زنان در ایران، شماری از قوانین وضع‌شده در ایران در دهه‌های اخیر، عملاً بر ابعاد تبعیض‌های جنسیتی علیه زنان افزوده‌اند و تشدید خشونت علیه آنان را بیش از گذشته دامن زده‌اند.

به ویژه در قوانین مجازات، شلاق زدن، سنگسار و دستگیری‌های مربوط به روابط خارج از ازدواج، نحوه‌ی رفتار با زنان خشونت‌آمیزتر است. در دستگاه‌های دولتی و قضایی، رفتار فرودستانه‌تری با زنان می‌شود. افزایش قتل‌های ناموسی که قبل از انقلاب عموماً در استان‌های جنوبی و غربی روی می‌دادند اینک در شهرهای بزرگ و تهران نیز مشاهده می‌شوند. فعالان حقوق زنان در ایران، علت این امر را کنترل مرد بر زن و کنترل برادر بر خواهر می‌دانند که قوانین و مقررات موجود آن را تقویت و نهادینه کرده است. این در حالی است که خبر قتل‌های مختلفی که زنان قربانی آن هستند به این یا آن صورت انتشار می‌یابد، ولی خبر خشونت‌هایی همچون آزار و ضرب و شتم زنان در درون خانواده‌ها معمولاَ بروز بیرونی پیدا نمی‌کند.

"خشونت و تبعیض جنسی مصداقی از جنایت علیه بشریت"

در نشست تخصصی یادشده، دکتر حسین مهرپور، استاد دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی نیز در سخنانی، با تأکید بر این که در نظام حقوقی ایران در زمینه مسائل کیفری، حقوقی و اهلیت مدنی، مقررات تبعیض‌آمیزی وجود دارد، لازمه‌ی مبارزه با خشونت علیه زنان و رفع آن را اصلاح این مقررات دانست.

لزوم اصلاح قوانین تبعیض‌آمیز در سخنان میرمحمد صادقی نیز مورد تآکید قرار گرفته است. به گزارش سایت سازمان دفاع از قربانیان خشونت، که نشست یادشده در آن برگزار شد، میرمحمد صادقی ضمن اشاره به تلاش هایی که در سطح بین المللی برای جبران کاستی‌های گذشته صورت گرفته، اعلامیه و دستورالعمل وین صادره از سوی کنفرانس جهانی حقوق بشر در ژوئن 1993 و اعلامیه و دستورالعمل پکن، صادره از سوی چهارمین کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد زنان در سپتامبر 1995 را، از نمونه‌های این تلاش‌ها دانست. در این اسناد بر لزوم مبارزه با ارتکاب خشونت های جنسی علیه زنان تأکید شده است.

به گفته‌ی میرمحمد صادقی، «امروزه شاید بتوان گفت که برخی از مصادیق خشونت و تبعیض جنسیتی حتی می‌تواند ویژگی‌های لازم را برای آن که یک جرم بین المللی، مثلاً نسل کشی، جنایت علیه بشریت یا جنایت جنگی محسوب شود دارد.» او یادآور شد که ایران نیز به عنوان بخشی از جامعه‌ی بین‌المللی نمی‌تواند به این تحولات بین‌المللی بی‌توجه و بی‌اعتنا بماند.

نجمی علوی از پایه گذاران جنبش زنان ایران درگذشت

نجمی علوی، از پایه گذاران جنبش زنان ایران و عضو تحریریه مجله "بیداری ما" در سن ۸۸ سالگی در لندن درگذشت.

خانم علوی، همچون دو برادر بزرگترش مرتضی و بزرگ علوی، نویسنده مشهور ایرانی، عمده عمر خود را در خارج از ایران و در مهاجرت سپری کرد.

از اولین فعالیت های اجتماعی خانم علوی همکاری با نشریه‌ای "بیداری ما" بود که در فاصله سال‌های ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۶ توسط گروهی از زنان روشنفکر فعال در جنبش ملی زنان ایران منتشر می شد.

این مجله با محوریت قرار دادن حقوق شهروندی زنان ایرانی منتشر می‌شد و به نوشته خانم علوی در این کتاب، پایگاه مهمی در برابر فشار نیروهای متعصب مذهبی علیه زنان به‌شمار می‌ رفت.

از نجمی علوی، در سال های اخیر کتابی به نام "ما هم در این خانه حقی داریم" در ایران منتشر شده بود.

حمید احمدی مدیر "انجمن پژوهشی تاریخ شفاهی ایران" که در برلین مستقر است و کتاب خانم علوی به کوشش او در تهران منتشر شده است، به بخش فارسی بی بی سی گفت که این کتاب چهار بار تجديد چاپ شده است.

نام این کتاب برگرفته از شعار مجله مجله "بیداری ما" است که به گفته آقای احمدی تلاش می کرد تا زنان ایرانی را با حقوق مدرن خود آشنا و از جمله به داشتن استقلال اقتصادی و مشارکت سیاسی و اجتماعی ترغیب کند.

خانم علوی ۶۲ سال از عمر خود را در خارج از ایران گذراند. او در هنگام اقامت در ایران به عضویت حزب ‌توده درآمد وسپس به عنوان پناهنده وارد اتحاد جماهیر شوروی شد و ۳۴ سال در آنجا زندگی کرد . او سپس عازم بریتانیا شد و تا آخر عمر در این کشور زندگی کرد.

خانم علوی در کتاب "ما هم در این خانه حقی داریم" در باره ۶ دهه زندگی در مهاجرت نوشته است: " از این سرنوشتی که برایم پیش آمد تا نزدیک به ۶۰ سال در تبعید و غربت سرکنم، تلخکام نیستم، شاید پرسش شود چرا؟ پاسخم کوتاه است، در جامعه استبدادی و مرد سالار و پدرسالار ایران، پس از گذشت حدود صد سال از انقلاب مشروطیت، هنوز در رابطه با زن و حقوق او شاهد صحنه های تراژیکی در سرزمین مان هستیم . . ."

این کتاب توسط نشر اختران در ایران منتشر شده و به گفته آقای احمدی در حوزه ادبیات مهاجرت ایرانیان هم مهم ارزیابی می شود.

http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2008/12/081230_mg_nahmi_alavi.shtml

خانم سباهات تونچل نماینده مجلس در ترکیه از کمپینی با شعار " آبروی ما آزادی ماست" خبر داد

خانم سباهات تونچل نماینده مجلس در ترکیه از کمپینی که با شعار " آبروی ما آزادی ماست" شروع به کار کرده است، خبر داد. این کمپین از طرف جنبش زنان آزاد و دمکرات ترکیه راه اندازی شده است. هدف این کمپین ارائه معنی تازه ای برای واژه " آبرو" ست. این کمپین بر ضد تفکری که آبرو را در میان رانهای زنان محبوس کرده است می جنگد.

جنبش زنان آزاد و دمکرات ترکیه بر ضد خشونت علیه زنان، تجاوز به حقوق آنها، قتل های ناموسی و تجاوز جنسی .... در ترکیه مبارزه می کند.

فعالیت کمپین که فعلا برای یک سال در نظر گرفته شده است با این شعار که " ما آبروی هیچ کس نیستیم، آبروی ما آزادی ماست" در درجه اول در ترکیه و نهایتا در ایران، عراق و سوریه نیز خواهد بود. این جنبش معتقد است که در سیستم پدر سالار فقط از راه همبستگی و سازماندهی میتوان به نتیجه رسید. این کمپین معتقد است که به هر گونه تجاوز به حقوق زنان باید بلافاصله عکس العمل نشان داده شده و گوشزد گردد که رفتار دیگری نیز امکانپذیرو ممکن است.

به گفته خانم تونچل پیش زمینه این کمپین بحث مفصلی در این خصوص که چگونه میتوان با رفتار پدر سالار مقابله کرد، بوده است. به گفته او هیچ چیز عقب مانده تر از این نیست که ما آبرو را بر روی بدن زن متمرکز کنیم. این مسئله مشکلی در رفتارپدرسالارانه است و مبارزه یکطرفه زنان بر ضد آن کافی نیست بلکه مردها نیز باید از اینکه بر علیه زنان اعمال خشونت کنند، صرف نظر کنند. جامعه آزاد فقط با مبارزه همگام زنان و مردان آزاد بوجود خواهد آمد.

با تشخیص این نکته که بدون آزادی زنان در یک جامعه، آزادی و دمکراسی در آن نهادینه نخواهد شد، جنبش زنان کرد گامی بلند به پیش برداشته است. این جنبش بر همبستگی زنان تاکید میکند.

ترجمه از شکوفه بنایی برگرفته از

ÖP, 23.12.2008, ISKU

گزارشی از کمپین یک میلیون امضاء در روزنامه پر تیراژ فرانکفورتر آلگماینه - آلمان

روزنامه فرانکفورتر آلگماینه در بخش سیاست خود به گزارش مفصلی از جنبش زنان ،، کمپین یک میلیون امضاء،،

در ایران پرداخته است. گزارش با اعتراض جنبش زنان و بخصوص کمپین یک میلیون امضاء به لایحه خانواده و دیدار با لاریجانی در مجلس شروع می شود. در این گزارش آمده است که بسیاری از فعالین این کمپین ( تغییر برای برابری) دستگیر و یا ممنوع الخروج شده اند و دولت ایران به رعب و وحشت در بین زنان ادامه می دهد. گزارش به تجربیات یکی از 53 موسس این کمپین اشاره دارد. این فعال کمپین توضیح می دهد که چگو نه بسیاری از هم نسل های او 30 سال قبل در انقلاب اسلا می مشارکت داشتند ، برای آنکه تحقق آزادی و دموکراسی را در ایران هموار کنند. اما با بازگشت رهبر انقلاب به ایران در فوریه سال 1979 ، به یکباره قانون خانواده سا لهای 1967 و 1975 را ملغی اعلام کرد و حجاب را در محیط کار اجباری کرد. بدنبال این اقدامات ، روز 8 مارس ( روز جهانی زن ) تظاهراتی اعتراضی برگزار شد. اما زنان در این تظاهرات توسط گرو ههای اسلامی و گروه های ضربت به فاحشه ها و مترسک های غرب متهم شدند. زنان در جنبشی مشارکت داشتند که بر خلاف انتظار نه تنها آزادی و دموکراسی با خود به همراه نداشت ، بلکه بعد از انقلاب زنان با رژیمی روبرو شدند که بر ضد آنان بود. در نتیجه اقدامات رژیم اسلامی بعد از انقلاب، زنان حقوق گذشته خود را به جز حق رای تحت سیطره شریعت از دست دادند. از جمله حق طلاق ، حق سرپرستی فرزند ، سن مسئولیت کیفری و ازدواج که از 18 سال به 9 سال کاهش پیدا کرد و راه ازدواج مجدد مردان ( چند همسری ) هموارتر شد. تا به امروز این قوانین ، یعنی با گذشت 30 سال هیچ تغیییری نکرده است.

این فعال کمپین که خود را یک فمنیست عملگرا معرفی می کند ، علیرغم اعتقاد به سکولاریسم ، معتقد است که باید با زنان رفرمیست و هم اصولگرا تواما قعالیت کرد. جنبش زنان از سال 2004 بر استراتژی ،، موضع مشترک زنان ،، پا فشاری می کند که اساسا بر مبارزه بر علیه تبعیض های حقوقی متمرکز است و در نتیجه موفق شده است که بسیاری از گروه های سیاسی متفاوت را در خود جای دهد.

با این هدف در یونی 2006 در میدان هفت تیر تظاهرات اعتراضی مسالمت آمیزی بر پا شد که در نتیجه آن 75 نفر از فعالین زنان دستگیر شدند. از آن زمان بروشور های آموزشی که توسط کمپین تهیه شده بود ، در سراسر ایران توسط فعالین زنان توزیع می شود. در این بروشور ها مشکلات حقوقی زنان ایران توضیح داده شده است . علاوه بر توزیع بروشورها که از طریق گفتگو های چهره به چهره انجام می گیرد ، مسائل نیزبا مردم در شهر ها ، روستا ها در همه جا و در هر موقعیتی به بحث گذاشته می شود.

فعالین این کمپین در تلاشند که یک میلیون امضاء جمع آوری کنند ، اما به طور موازی نیز بدنبال یک عمل روشنگرانه ( آگاهی دهنده ) در سطح جامعه هستند. آنان بر عکس فعالین زنان در دوران حکومت شاه از خود تصوری چون نخبه گان مترقی ندارند ( از بالا به پائین) ، بلکه این جنبش به عنوان جنبش ریشه ای ( که به ریشه های این مشکل نظر دارد) هدف خود را به رفتن به میان زنان و ارتباط تنگا تنگ با زندگی روزانه آنان و درک درستی از مشکلات آنان قرار داده است. فعالین زنان در ایران روزانه فرا می گیرند که چطور می توان علیرغم موانع مذهبی ، اقتصادی و اجتماعی و حتی خانوادگی با زنان در جامعه ارتباط برقرار کرد و آگاهی آنان را بالا برد. مطابق تجربیات این فعال جنبش زنان ، دو عامل ترس و سنت مهمترین عواملی است که مانع امضاء بیانیه از سوی مردم می شود.

در نهایت کمپین نظر دارد که همراه با کلیه امضاء های جمع آوری شده ، یک طرح قانونی را به مجلس ارائه دهد. تا به امروز با دستگیری گروهی از فعالین کمپین ، بسیاری از امضاء ها از بین رفته است. در این ارتباط به دستگیری بیش از 60 نفر از اعضاء کمپین اشاره دارد.

گزارش به دستگیری عشاء مومنی یکی از فعالین کمپین و دانشجو در آمریکا پرداحته و در ادامه تحلیلی از وب سایت اینترنتی مدرسه فمنیستی می پردازد، که چندین بار توسط رژیم بلوکه شده است .

در گزارش می خوانیم ؛ در حالیکه اعضاء مدرسه فمنیستی جهتی دموکرات به خود گرفته اند و همچنان با تاکید بر ساختاری غیر متمرکز در جنبش حرکت می کنند ( برای آنکه بهتر بتوانند در مقابل فشار ها و سرکوبها ی رژیم از خود واکنش نشان دهند وبتوانند به حیات خود ادامه دهند) ، وب سایت تغییر برای برابری از ماه مارس خود را بصورت یک سازمان متمرکز برای دستیابی سریعتر اهداف کمی آماده و همچنان به پیش می برد. علیرغم این اختلاف تاکتیکی ، آنان در درون از یک همبستگی و ارتباط تنگاتنگی برخوردارند ، که خود را در اعتراض به لایحه خانواده به منصه ظهور گذاشت و منجر به عقب نشینی مجلس شد و به معنی پیروزی برای زنان بود. از آن مهمتر این اقدام آنچنان بازتابی در حوزه عمومی از خود به جای گذاشت که برای قسمتی از جامعه ایران بعنوان یک مسئله اخلاقی نه تنها رد شد، بلکه یک حساسیت اجتماعی را برای درخواست برابری حقوقی بیدار کرد.

کمپین شرایط بسیار سختی را پشت سر می گذارد. اعضاء کمپین نه تنها مورد اتهام محافظه کاران هستند، بلکه رژیم در پی آن است که با ایجاد رعب و وحشت در بین فعالین ، جنبش را فلج کند. در این ارتباط خبر گزاری دولتی ایرنا سخنان پیام فضلی نژاد ( روزنامه نگاررادیکال _ اسلامی ) را منتشر کرده است که در سخنان خود اسامی فعالین زنان را نام برده و حتی آشکارا دعوت کرده است که با فعالین زنان باید با خشونت برخورد شود.

فرانکفورتر آلگماینه

الساندرو توپا - چهارشنبه مورخ 17 دسامبر – شماره 295 صفحه 3

ترجمه از آلمانی رویا موحدی